هابیل و قابیل

کُرنشِ سردِ استبدادِ  زمین

     در نیمه یِ  فصلِ زمستان

        بر قامت  استوارِ کوهِ پر برفِ بی آلایش.....  

افتاده لرزه

    بر کاخِ جورِ

      - قابیل -

            مستِ غرورِ مالکیتِ ارض و"ارز"

                  در انکار نمازِ عشقِ

                           برآستانِ آفتابِ پر تابش.......

 

-هابیل-

     شهیدِ همیشه ی تاریخ

          خواست و برخاست

               مظلومیتی  خاموش اما بی امان  در خروش.......!!

و

عقوبتی سخت بر  اختلافِ طبقاتی فقیر و غنی

    فاصله

       از فرش تا عرش

          آواری بر اهریمنِ سه سر

                 زر ،زور و تزویر

                        سروریِ کوخ بر کاخ.........

 

دوباره تکرار تاریخ

     کاخ ها سر برافراشته

        باز  -هابیل-

            قربانی و

                 شهید ی ماندگار در همیشه اعصار........

 

چه تزویری با این  زر و زور

   بی   -تشویش-

          اشکِ بی امانِ -قابیل- 

             بر معصومیتی

                  مظلوم و خموش........

 

هان ای قابیل

   دیر نیست فرجامِ بی داد

      که تمام شاهدان شهید

           در انتظار صاحبِ امرِ

                  برکنند  ریشه ی جور و بنیادش........محمد ایثاری نیا

/ 0 نظر / 6 بازدید